In je een(d)tje?

Zondagochtend, de zon is al warm en ik zit met een kop koffie op mijn balkon te genieten van de ochtendrust. Piep, piep, piep! Ik hoor een scherp piepend geluid van beneden komen. Ik kijk over het randje van het balkon en zie daar een jong eendje in zijn (of haar, dat kon ik niet zien) eentje piepend rondzwemmen in het water. Och gut! Gevalletje moeder kwijt. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om mezelf weer om te draaien en verder te gaan met mijn koffie. Dus het rond zwemmende en piepende een(d)tje maar even blijven volgen. Gelukkig, daar kwam moeder aangezwommen. Hij kon weer aansluiten en weer ergens bij horen. Vlug zwom hij er naar toe. Maar, helaas, het bleek zijn eigen moeder niet te zijn! “In je een(d)tje?” verder lezen

Nog even wachten?

De laatste fase van het jaar is nu toch echt aangebroken. Nog vijf weken en dan hebben we vakantie. Vijf drukke weken. Mijn eigen agenda loopt vol, te vol eigenlijk, en daarmee ook mijn hoofd. De hele dag hoor ik om mij heen hoeveel weken ‘het nog maar zijn’ en wat er nog allemaal moet gebeuren; evaluatiegesprekken, analyses van Cito, zorgen voor een goede overdracht, de laatste oudergesprekken, planning voor volgend schooljaar, een studiemiddag etc. Het to-do lijstje wordt steeds langer. Ondertussen vergeten we bijna dat met het einde van het schooljaar, we ook in de laatste fase van de groepsvorming aangekomen zijn. De adjourning. Oh nee! Ook dát nog hoor ik je denken. Maar misschien kan ik je de komende weken helpen om ook deze fase te doorstaan. “Nog even wachten?” verder lezen