Omkijken en vooruit denken….

Misschien wel een beetje een vreemde titel voor een blog, maar zo voelt het op dit moment wel. Het afgelopen schooljaar is voorbij gevlogen. Het was een heel afwisselend jaar; begeleiden van leerkrachten met dynamische groepen, trainingen, presentaties en workshops Klasse(n)Kracht geven, coaching van individuele leerkrachten, studieochtenden verzorgen over Deep Democracy en zelf Level 2-3 afronden, brugklasbegeleiding opzetten en geven en misschien vergeet ik stiekem nog wel het een en ander. Kortom, het was zeer afwisselend! Wanneer ik omkijk en door mijn agenda blader snap ik af en toe niet hoe ik het allemaal gepland heb gekregen, maar… het is gelukt!

.. toch knap! Japie is met één springpoot minder naar de derde verdieping gekomen…

Mooie momenten waren er genoeg. Ik heb genoten van de momenten waarop leerkrachten de switch durfden te gaan maken naar een andere benadering van de groep en er na een paar weken achter kwamen dat het écht werkte. Meebewegen binnen de eigen waarden leek in eerste instantie vaak moeilijk, maar door het te proberen kwam men tot de mooiste inzichten én stonden leerkrachten weer met passie voor de groep. In de trainingen trof ik ervaren en nog onervaren leerkrachten die zaten te smullen, de verworven kennis in praktijk brachten en enthousiast bij de volgende bijeenkomst hun ervaringen deelden. Zó jammer dat het me vaak aan tijd ontbrak om het hier te delen. Het waren gouden, kippenvel momenten. Zó gaaf om te merken dat jouw enthousiasme (in dit geval mijn eigen enthousiasme) mensen in beweging kan zetten en ik op deze manier mijn missie naar ‘sociaal veilige klassen en scholen’ kan delen.

Was het dan allemaal alleen maar positief en geen moeilijke momenten? Oh jawel hoor! De momenten dat ik een training tot in de puntjes had voorbereid en ik na een half uur merkte dat het toch nét wat anders moest was toch écht een leermoment voor mezelf. Ik ben heel flexibel, maar wil ook graag kwaliteit leveren. Die zoektocht is soms wel lastig; ga ik nu meebewegen of houd ik vast aan het programma en mijn waarden? Tja, het antwoord is nu niet moeilijk: meebewegen. Maar op het moment suprême sta ik toch écht in dubio. Mooi om dan achteraf in de evaluaties te lezen dat het meebewegen gewaardeerd wordt. Het grootste leerpunt, of eigenlijk de bevestiging was, dat je de groepsdynamiek niet kunt veranderen wanneer je zelf niet in het systeem zit. Het is de leerkracht die het moet doen, met hulp en adviezen van mij. Maar het werkt niet als ik zélf met een groep aan de slag ga. De kinderen zeiden letterlijk: “Als jij er bent dan zeggen we gewoon dat het goed gaat en doen we goed mee, maar als jij weg bent dan is het anders.” Ze deden het dus voor mij, niet voor zichzelf, niet voor de leerkracht. Er zin in het traject heel kleine stapjes gemaakt en ik moest mezelf er (verplicht) bij neerleggen dat er niet meer uit te halen viel. Maar, het leverde wel de bevestiging op dat wat ik steeds aangeef; het gaat niet werken als ik ‘een ding’ kom doen in een groep en daarna weer ga. De leerkracht moet het gaan doen en daar wil graag het vliegwiel voor zijn!

En dan nu vooruitdenken, de laatste dag voor de start van het nieuwe schooljaar; het kriebelt en het wiebelt. De eerste data voor observaties, nabesprekingen en trainingen liggen al vast. De ‘It always seems impossible until…. ‘ spookt stiekem wel door mijn hoofd, maar tegelijkertijd voel ik de energie om te starten door mijn lijf stromen. Na de afgelopen vakantieweken mezelf heerlijk ondergedompeld te hebben in Lucinda Riley’s Zeven Zussen en meer (aanrader!) dus zo’n 3000 pagina’s gelezen te hebben, heb ik ook ‘Goed van Start’ (Pennings et al., 2018) doorgenomen en wil je de tips voor de aankomende week niet onthouden.

De bouwstenen voor een goede start zijn: je houding als leraar, goed klassenmanagement, een sterke eerste schooldag (Pennings et al., 2018). Ik snap dat ik aan de late kant ben, maar heb je aan het volgende gedacht?

  • Leg naamkaartjes klaar.
  • Heet de kinderen van harte welkom bij binnenkomst en help ze met het vinden van hun plaats.
  • Houd in de gaten dat kinderen niet te lang door de de klas dwalen op zoek naar hun plek.
  • Hang een plattegrond van de klas op met de namen van de kinderen.
  • Vertel de kinderen iets over jezelf op een persoonlijke manier.
  • Houd een korte kenningsmakingsronde, bij voorbeeld met de KlasBouwer ‘Mix-Tweetal-Gesprek’.
  • Laat kinderen een kennismakingstekening maken.
  • Zet energizers in om te ontspannen, te bewegen en te lachen met elkaar.
  • Betrek de kinderen bij het opstellen van regels en afspraken.

Laat de eerste twee weken het curriculum voor wat het is en richt je op groepsvormingsactiviteiten. Wanneer je nú bouwt aan je groep, pluk je daar het hele jaar de vruchten van en haal je dat programma dik en dwars weer in. Stiekem denk ik dan; voor wat het waard is. Want, wat is er mooier dan aan het einde van het schooljaar terug kunnen kijken op een schooljaar waarin jouw groep als groep met plezier naar school is gegaan, zich ontwikkelt heeft als groep en als individu en jij daar een bijdrage aan hebt kunnen leveren! Ik wens je een prachtig schooljaar toe met veel gouden, kippenvel momenten. En vergeet niet: It always seems impossible until it’s done!

PS: hoe is het met jouw ‘vooruitdenken’? Waar kijk jij naar uit? Of waarvan denk je dat het impossible is? Laat een berichtje achter en deel!

Spiegeltje, spiegeltje….

Laatst kwam ”ie’ weer voorbij op tv. Een musje vliegt een groot Nederlands warenhuis binnen. Vliegt van de sieraden, via de herenkostuums naar de parfums en komt op de roltrap terecht. Aan het einde van de roltrap, op waarschijnlijk de damesafdeling, komt hij oog in oog te staan met een pauw. Althans, dat lijkt erop. Hij spreidt zijn vleugels en de pauw ook… of…. is hij zelf de pauw? Het is maar hoe hij het bekijkt…. Het ligt eraan in welke spiegel hij kijkt of, door welke bril… of… wat voor een dag hij heeft….

Zo gaat het ook vaak in een groep. Bij de begeleiding van dynamische groepen kom ik het vaak tegen. De eerste keer dat ik in de groep kom en een nabespreking heb, staat soms het water aan de lippen bij de leerkracht. Of ze (of hij) nu links of rechtsaf gaat, mee beweegt of ‘streng’ vasthoudt aan de afspraken die gemaakt zijn; Het werkt niet! Of eigenlijk: het lukt niet! Terwijl je dit leest, hoor je waarschijnlijk de zucht van de leerkracht tussen de woorden door. Wat ik dan voor ogen heb, is van de leerkracht weer ‘een pauw’ maken……

“Spiegeltje, spiegeltje….” verder lezen

De mol(len) op de sabotagelijn

Gisteravond, Wie is de mol? Het enige programma wat ik moét zien of waarbij ik de volgende dag meteen even Uitzending-gemist moét kijken. Heerlijk om mezelf kwijt te raken in speuren naar opvallende zaken, kandidaten die wel erg onhandige acties hebben of die zich juist op laten gaan in de groep. Ze sluiten bondjes met de een en soms ook bondjes met de ander. Nooit wetende of ze op het goede spoor zitten. En dan komt het moment van de executie, vragen beantwoorden over de mol. Wie het minst aantal vragen goed beantwoordt, moet helaas naar huis. Dus: hoe goed denk jij de mol te kennen? Zelf speur ik heerlijk mee. Mijn belangrijkste doel; zorgen dat er geen tunnelvisie ontstaat!

Tunnelvisie, zo herkenbaar ook in groepen. In mijn begeleiding van leerkrachten met dynamische groepen kom ik het zó vaak tegen; de tunnelvisie. Wanneer ik bij de intake uit pluis waar het probleem zit, kom ik negen van de tien keer bij ‘dat ene kind’ terecht. En ‘dat ene kind’, daar kan de leerkracht vaak genoeg over vertellen. Soms zelfs zoveel dat ik bijna de indruk krijgt dat het ’t enige kind in de klas is.

“De mol(len) op de sabotagelijn” verder lezen

Trots! Over kwaliteiten en talenten gesproken…

Van slager tot filmmaker. Soms heb je wat anders nodig of moet er iets gebeuren om je passie te ontdekken…. Op 15-1-2019 verscheen het volgende artikel in de Gelderlander, geschreven door Peter Deurlo.

Hoe Wimke uit Wamel Jos Kruisbergen inspireerde Maas en Waal in beeld te brengen

WAMEL – Jos Kruisbergen liep zijn met zijn camera op de dijk en passeerde dorpsgenoot Wimke Janssen. Een emmertje spijkers en een hamer in de hand. Wat ga je doen, Wimke? De camera snorde en Wimke vertelde honderduit over de noodzaak van veebestendig prikkeldraad.

Later op die dag, diep in de vorige eeuw, keek Kruisbergen de film terug en zag hoe fotogeniek zijn dorp is. De dijk omzoomd door fluitenkruid, de kerktoren die als een vinger naar de staalblauwe hemel wijst. Wat een lukrake ontmoeting was, bleek ineens Kruisbergens eerste documentaire. ,,Op die dag is het begonnen”, bezweert Kruisbergen. ,,Ik zag hoe ik de films in mijn hoofd kon vangen met de camera.”

Een leuke hobby voor een slagerszoon, dat filmen. Maar hoe kom je dan op televisie?

“Trots! Over kwaliteiten en talenten gesproken…” verder lezen

23.58, 23.59…….. 2019!

En dan is het ineens al weer 2019! Waar blijft de tijd? Heb al weken het plan om weer eens wat te schrijven, maar keer op keer kwam het er niet van. De tijd blijkt keer op keer een probleem. Steeds wanneer ik bedenk dat ik wellicht wel een gaatje in mijn agenda heb om er even rustig voor te gaan zitten, wordt het gaatje opgevuld. Maak je geen zorgen, meestal zijn het leuke dingen. Dingen waar ik energie van krijg en die dan ineens op mijn pad lijken te komen.

Wat dat betreft was 2018 weer een leerzaam jaar; nieuwe uitdagingen, verder groeien in de dingen die ik doe, mijn eigen activiteiten uitbreiden en het daardoor op school meer los moeten laten. Soms werkelijk een onmogelijke opgave voor mij. Ik kom mezelf regelmatig tegen. Kom erachter dat ik dus écht niet op twee plekken tegelijk kan zijn; zowel fysiek als in gedachten.

“23.58, 23.59…….. 2019!” verder lezen